|
Demografia
Włochy należą do najludniejszych państw Europy (czwarte
miejsce na
kontynencie) o wysokiej, lecz zróżnicowanej gęstości
zaludnienia. Na 1
km² przypada średnio ponad 192 osób, ale w
niektórych regionach
wskaźnik ten jest znacznie wyższy np.: w Lombardii wynosi on około 388
mieszk./km², w Ligurii – 291, w Lacjum –
303, a w Kampanii – nawet 425.
Wyraźnie słabiej zaludnione są obszary na południu: Basilicata
– tylko
60 mieszk./km², a Moliza – 73; wysoką gęstość
zaludnienia ma zaś Apulia
– 209 osób na km². Najrzadziej zaludniona
jest wysokogórska Dolina
Aosty – 38. Z dwóch głównych wysp
Sycylia osiąga 195 mieszk./km², a
Sardynia zaledwie 68 mieszk./km².
Prawie całą ludność stanowią katolicy
– 87,6% (licząc wszystkich ochrzczonych), ale mniej, niż 1/4
włoskich
katolików regularnie praktykuje. W północnej
części kraju (włoski Tyrol) żyje kilkadziesiąt tysięcy
protestantów, a w całym kraju około 675 tysięcy (1,1%).
Pozostałymi największymi wspólnotami chrześcijańskimi są
prawosławni (1,2%) i Świadkowie Jehowy (0,9%). Napływ
imigrantów z Albanii i krajów arabskich
spowodował wzrost liczby muzułmanów,
do 1,2 miliona (2,1%), a ich skupiskami są Apulia, Basilicata, Rzym,
Genua i Mediolan. Coraz liczniejsi stają się także wyznawcy religii
wschodnich, głównie sikhizmu, krysznaizmu, hinduizmu i
buddyzmu (łącznie 0,6%). Ponadto w Rzymie i Mediolanie mieszkają
znaczniejsze grupy wyznawców judaizmu
– w sumie w całych Włoszech 25 - 45 tysięcy. 3,4 miliona
Włochów (5,8%)
formalnie nie należy do żadnej wspólnoty religijnej, ale
osób
deklarujących ateizm, brak wyznania lub obojętność religijną
prawdopodobnie jest nawet trzykrotnie więcej.
Włochy mające niegdyś jeden z wyższych wskaźników przyrostu
naturalnego w Europie
od piętnastu lat borykają się z przewagą zgonów nad
urodzeniami. W 2003
roku wskaźnik urodzeń na 1000 mieszkańców wyniósł
9,4, zaś zgonów 9,8,
co dało naturalny ubytek ludności na poziomie 0,4 promila. Obecnie
dzięki imigrantom przybywającym tutaj z różnych stron
świata,
pragnących zalegalizować swój pobyt liczba ludności kraju
ciągle
wzrasta, przewidywane jest, że wkrótce przekroczy 60 mln.
Dzięki
znacznemu postępowi medycyny oraz opieki zdrowotnej Włochy szczycą się
jednym z najniższych wskaźników śmiertelności niemowląt,
który spadł
poniżej 5 na 1000 urodzeń żywych oraz najdłuższym – po
Szwecji przeciętnym trwaniem życia spośród wszystkich
krajów UE; mężczyźni żyją średnio 78,5 lat, zaś kobiety 82,7
lat (dane z 2003 roku).
Struktura wiekowa ludności wykazuje szybki wzrost udziału
ludności
starszej niż 65 lat (poprodukcyjnej) i jednocześnie spadek udziału
dzieci i młodzieży w ogólnym zaludnieniu kraju. W 2003 roku
osoby
mające 19 lat i mniej stanowiły 18,9% ogółu
mieszkańców, od 20 do 39
lat – 29,7%, w wieku od 40 do 64 lat – 32,4% i w
wieku 65 lat i powyżej
aż 19,0.
Aktywność zawodowa jest znacząco niższa od średniej unijnej,
albowiem w 2003 roku tylko 24,4 mln osób pracowało w
gospodarce (43%) wobec średniej unijnej
ponad 51%. Od lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku szybko spada
zatrudnienie w rolnictwie, oraz nieco wolniej w przemyśle, wzrasta
natomiast liczba pracujących w usługach.
Struktura zatrudnienia była następująca (w procentach; dane za
lata
2003/1990): przemysł 24,6/26,8, budownictwo 6,9/7,3, handel 15,4/14,8,
transport i łączność 6,2/5,9, rolnictwo, leśnictwo i
rybołówstwo
4,8/8,3, inne działy gospodarki 42,1/36,9.
Włochy należą do krajów o najwyższym w świecie
poziomie edukacji,
czego przejawem jest bardzo wysoka liczba studentów
wynosząca w 2003
roku 1,86 mln, czyli 32,6 na tysiąc mieszkańców; w
największych
ośrodkach akademickich jak Rzym, Mediolan, Turyn, Neapol, Padwa czy
Bolonia z najstarszym uniwersytetem na świecie studiuje po
kilkadziesiąt tysięcy osób. W tymże samym roku użytkownikami
komputerów było 15,7 mln osób.
Wskaźnik urbanizacji rośnie powoli, ze względu ostre tempo
wyludniania się największych miast i przenoszeniem się ludności na
przedmieścia – formalnie wiejskie. Statystyka włoska ponadto
nie
publikuje oficjalnych danych o zespołach miejskich, tylko o gminach w
ich ścisłych granicach administracyjnych, niezależnie od statusu
prawnego. W 2003 roku w miastach
mieszkało prawie 68% ludności, przy czym wskaźnik koncentracji ludności
w największych miastach jest wyraźnie mniejszy niż w innych podobnej
wielkości krajach Unii.
Od połowy lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku Włochy notują znaczny
napływ imigrantów, głównie z Albanii (Apulia),
krajów arabskich
północnej Afryki oraz Ameryki Południowej, którzy
zasiedlili zwłaszcza
Rzym i jego peryferia oraz okolice Mediolanu i Turynu,
a także inne miasta na północy kraju. Liczba
imigrantów w 2003 roku
wyniosła 1126000, czyli 2% ludności, z czego około 32 tysiące stanowili
Polacy. Wspomniana migracja ludności większych miast jest bardzo
ciekawym zjawiskiem powodującym – niekiedy drastyczny
– spadek
zaludnienia głównych miast na rzecz osiedli podmiejskich.
|